Ş/s/ahi/t/p ol/ma/k is/t/iyor/um/sun

Hiçbir yere sığmayan, bitiremediğim söz(cük)lerim var benim

“Sen” dillenince bir kitap
“Biz” tellenince sürekli yayın ola(sı)gelen

  s/b/en/le/i yaş/a/lan/mak

S/b/en/iz   bil/e/me/se/n/m/k
ya da

Alış/tır/ıl/mak is/t/er/miyim/iyorum/misin,...!? ;

TERDEM

Olamadım Ben

Yeterince düzene çomak soktum, o da bana; kah sert kah yumuşak
Ben  belki de,  bir ırmağın oluşturduğu şelaleye,
O kimsenin bilmediği kumullara, usumu bıraktığım şişelerle vurdum.

Kırıldı...

Olamadım ben

Herkes kadar ben olan, ben kadar herkes olamadım
Yaktıramadım sigaramı hiç, ya da yanmadı
Koyduramadım tabağıma yenmeyecek her şeyi içten gelen uğruna
Tabakta yer hep vardı, başkalarına ayırdığım ama gelmeyen.

Olamadım ben

Sevişmek yatmaktan öteye geçsin istedim
Öyle kolay değil önü de arkası da
Yazdım girişi ve sonucu, gelişme başkalarına kaldı
Başka kalemler yazdı kelamlarımı

“Bu gece sevişmeden sev beni”*

Olamadım ben

Bir kadının dudaklarını ıslattım,
iniltilerinden hikayeler yazdım; sonu ünlemle biten
attığım çocuklarım balıkçıların oltalarına takıldılar;

Olamadılar...

Olamadım ben

Hep dediler  us/ta temel çakıyor
kelamdan kabre giden ölüler çaldı hep kapılarımı
oysa başka kalemler yazdı kelamlarımı

“Ölümdür tek başına yaşanan, aşk iki kişiliktir.” **

Olamadım ben

Limon ağaçlarının bezediği tenleri kokladım
koruk tadında yatışlarda

İçim,  ellerimden fazla titresin istedim.

Olmadı,

Olamadım ben

Alıntı : Gökçehan Daçe *, Ataol Behramoğlu**

TERDEM

Uğraşıyorum

Bugünü, dünü kusuyorum en karanlık helalara
Her satır biraz okunuyor, biraz sifonun yazdığı kadere boyun eğiyor

Bir bugun bir yarın
İster şahit ol ister sahip

Bilinmeyen bir  çatlaktan sızan o düş(üş)
İster koynuna ister kendini bilen sarhoşların kaldırımlarına

Her us(ta) alacanın seviştiği bir avcıdır
İş ki avla(n)maya değer düşler kurulsun noktalı virgüllerin ardından

Bugünü, yarını
Uğraşıyorum.

TERDEM